Nie ma jednej odpowiedzi na pytanie, co lepsze: nici PDO czy kwas hialuronowy. Nici służą przede wszystkim do liftingu i poprawy napięcia tkanek, a kwas hialuronowy do uzupełniania objętości, wypełniania zmarszczek i nawilżania. Wybór zależy więc od problemu, który ma zostać skorygowany.
Nici PDO i kwas hialuronowy – najważniejsze różnice
| Cecha | Nici PDO | Kwas hialuronowy |
|---|---|---|
| Główny cel | Lifting, napięcie wiotkich tkanek i poprawa owalu twarzy | Wypełnianie ubytków objętości, modelowanie i nawilżanie |
| Mechanizm | Mechaniczne podparcie tkanek oraz biostymulacja kolagenu i elastyny | Wiązanie wody i uzupełnianie objętości w miejscu podania |
| Efekt | Uniesienie i ujędrnienie skóry, stopniowa poprawa jej gęstości | Wygładzenie bruzd, modelowanie konturów i poprawa nawilżenia |
| Trwałość | Zwykle około 12–24 miesięcy, zależnie od rodzaju nici i cech pacjenta | Zwykle około 6–18 miesięcy, zależnie od preparatu, miejsca podania i organizmu |
Nici PDO są wykonane z polidioksanonu, czyli materiału stosowanego także w rozpuszczalnych szwach chirurgicznych. Po umieszczeniu pod skórą tworzą podporę dla tkanek, a ich obecność pobudza procesy regeneracyjne. Kwas hialuronowy występuje naturalnie w organizmie i ma zdolność wiązania wody. W medycynie estetycznej stosuje się go między innymi jako preparat wypełniający.
Kiedy wybrać nici PDO?
Nici PDO sprawdzają się wtedy, gdy głównym problemem jest wiotkość skóry i opadanie tkanek. Działanie mechaniczne może poprawić owal twarzy, unieść opadające policzki oraz zaznaczyć linię żuchwy. Nie są jednak wypełniaczem, dlatego nie zastępują preparatu przeznaczonego do odbudowy utraconej objętości.
Drugim elementem działania jest biostymulacja. W miejscu implantacji organizm uruchamia procesy przebudowy tkanek, a fibroblasty zostają pobudzone do produkcji kolagenu i elastyny. Pełniejszy rezultat pojawia się stopniowo, zwykle w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, dlatego efekt nie ogranicza się wyłącznie do początkowego uniesienia skóry.
Wskazaniem do rozważenia nici PDO mogą być:
- wiotka skóra policzków, żuchwy, szyi lub dekoltu
- opadający owal twarzy i tak zwane chomiki
- potrzeba poprawy napięcia oraz gęstości skóry
- niewielkie opadanie tkanek, gdy celem jest subtelny lifting bez operacji
Po zabiegu mogą wystąpić obrzęk, siniaki, bolesność lub przejściowa asymetria. Nici wymagają precyzyjnej znajomości anatomii, dlatego powinien zakładać je lekarz po kwalifikacji. W przypadku znacznej wiotkości lub dużych ubytków objętości ta metoda może nie dać oczekiwanego rezultatu.
Kiedy wybrać kwas hialuronowy?
Kwas hialuronowy wybiera się przede wszystkim wtedy, gdy potrzebne jest uzupełnienie objętości albo wypełnienie konkretnej bruzdy. Preparat może poprawić proporcje twarzy, wymodelować wybrane okolice i zwiększyć poziom nawilżenia skóry. Daje efekt widoczny szybko, choć ostateczny wygląd ocenia się po ustąpieniu obrzęku.
Wolumetria z użyciem kwasu hialuronowego może dotyczyć policzków, brody lub innych obszarów, w których doszło do utraty objętości. Preparat stosuje się również do modelowania ust, korekty ich konturu, uzupełniania doliny łez oraz wygładzania głębszych bruzd. Nie działa jednak jak mechaniczne podciągnięcie skóry, więc sam kwas hialuronowy nie wykonuje liftingu opadających tkanek.
Kwas hialuronowy może być rozważany w przypadku:
- ubytków objętości w policzkach lub innych częściach twarzy
- modelowania i korekty kształtu ust
- doliny łez oraz wybranych zagłębień pod oczami
- głębokich bruzd, linii marionetki i zmarszczek statycznych
- skóry wymagającej intensywnego nawilżenia i rewitalizacji
Efekt utrzymuje się przez kilka do kilkunastu miesięcy, a następnie preparat jest stopniowo rozkładany przez organizm. Możliwe działania niepożądane obejmują obrzęk, zasinienie, tkliwość lub wyczuwalne nierówności. W przypadku wskazań medycznych lekarz może rozważyć zastosowanie hialuronidazy, czyli enzymu rozkładającego kwas hialuronowy.
Czy można łączyć nici PDO z kwasem hialuronowym?
Tak, obie metody często się uzupełniają, ponieważ odpowiadają na różne problemy. Nici PDO mogą poprawić napięcie i unieść tkanki, a kwas hialuronowy uzupełnić objętość w policzkach, ustach lub wybranych bruzdach. Przykładowy plan może obejmować nici w celu korekty owalu oraz preparat podany w obszarze, który wymaga wypełnienia.
Kolejność i odstęp między procedurami ustala lekarz. Bierze pod uwagę anatomię twarzy, jakość skóry, wcześniejsze zabiegi, przyjmowane leki oraz oczekiwany efekt. Nie każdy pacjent potrzebuje obu metod, a łączenie procedur nie powinno być traktowane jako automatycznie lepsze rozwiązanie.
Co wybrać w konkretnej sytuacji?
Gdy dominującym problemem jest opadający owal, wiotkość policzków lub utrata napięcia tkanek, bliżej celu będą nici PDO. Gdy widoczne są zapadnięte policzki, dolina łez, ubytki objętości albo potrzeba modelowania ust, częściej stosuje się kwas hialuronowy. Przy jednoczesnym opadaniu tkanek i utracie objętości lekarz może zaproponować terapię łączoną.
Ostateczna decyzja wymaga konsultacji lekarskiej. Zabiegi są przeciwwskazane między innymi przy ciąży, karmieniu piersią, aktywnej infekcji skóry, niektórych chorobach autoimmunologicznych, zaburzeniach krzepnięcia oraz przyjmowaniu wybranych leków przeciwzakrzepowych. Zakres przeciwwskazań zależy od procedury i stanu zdrowia, dlatego kwalifikacja powinna odbywać się indywidualnie.
Artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji lekarskiej. O kwalifikacji do zabiegu, wyborze preparatu oraz możliwym ryzyku decyduje lekarz po zbadaniu pacjenta.
